|
Mw. Drs. J.H.C. Brooijmans-Schallenberg
Onlangs bereikte de vereniging het droeve nieuws dat mw. Brooijmans-Schallenberg op 29 december 2010 is overleden. Mevrouw Brooijmans was NWCC lid sinds 1958, een van de leden van het eerste uur, erelid sinds het jaar 2000.
Niet alleen was zij een groot liefhebber van de beide corgi rassen, ook fokte zij een aantal nestjes Pembrokes onder de kennelnaam “Absyrtos” en was ze een gerespecteerd keurmeester in binnen- en buitenland.
Zij was als dierenarts werkzaam in haar eigen praktijk in Den Haag. Eind jaren ’60 deed zij haar eerste keurmeestersexamen, zij zette zich met hart en ziel in voor de kynologie, bekleedde gedurende 25 jaar bestuursfuncties binnen het bestuur van de Raad van Beheer, enkele jaren in de rol van voorzitter. Zij was Lid van Verdienste van de Nederlandse Kynologie, de hoogste onderscheiding die men binnen de kynologie ten deel kan vallen, ook was zij drager van de Gouden Erespeld.
Haar toewijding aan de beide corgi rassen bleef niet onopgemerkt en zij werd benoemd tot erelid van de NWCC.
Tijdens de crematieplechtigheid werd door de vele sprekers een mooi beeld geschetst van mevrouw Brooijmans. Haar liefde voor dieren en met name die voor de hond werd duidelijk naar voren gebracht. Zo was er een mooi verhaal over het gezin dat in het de zogenaamde “jappenkamp” terecht kwam, dieren waren daar ten strengste verboden. Mevrouw Brooijmans echter, wist hoe jong ze ook was, haar bastaard hondje naar binnen te smokkelen en het te onderhouden. Alles werd gedeeld, zelfs het eendenei dat eenmaal per maand aan een gezin werd verstrekt. Ook in haar praktijk kwam het dier op de eerste plaats, daarna gevolgd door het baasje en dan de financiën. De opvolger van haar praktijk haalde een frase uit een boek van schrijfster Yvonne Keuls aan die in het huis naast de praktijk woonde. Zo werd op mooie wijze omschreven hoezeer zij onder de indruk was toen zij mevrouw Brooijmans een pasgeboren kitten na een zware partus mond op neus leven in zag blazen. Dit was een gebeurtenis die ontelbare keren is voorgekomen zowel bij katten als bij honden. Maar ook hoe teder en met welk respect mevrouw Brooijmans een muis euthanaseerde, het getuigt van een diepgewortelde liefde voor het dier. Zeer terecht werd zij door de vele sprekers geroemd om haar doortastendheid en inzet voor de kynologie in de breedste zin van het woord. De indrukwekkende plechtigheid werd afgesloten met een fraaie vertolking van “Don’t cry for me Argentina” en gelijktijdig was een mooie foto presentatie te zien. Ook haar laatste maatje, de 13-jarige pembroke “Luhn”woonde de dienst bij en bracht haar een laatste groet.
Mevrouw Brooijmans werd 84 jaar.
|








